งานวิจัยจากมหาวิทยาลัยชิคาโก (University of Chicago) ค้นพบเรื่องน่าสนใจว่า คนเราโหยหาการสนทนาที่ลึกซึ้ง (Deep Conversation) มากกว่าที่คิด
เมื่อให้คนแปลกหน้ามาจับคู่คุยกัน คนส่วนใหญ่มักคิดว่าการคุยเรื่องลึกซึ้งกับคนแปลกหน้าจะน่าอึดอัด แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า พวกเขาชอบบทสนทนาที่ลึกซึ้งมากกว่าการคุยสัพเพเหระ
ปัญหา คือ ไม่มีใครกล้าเป็นคนเริ่มก่อน! ดังนั้น หากเราสามารถเปลี่ยนบทสนทนาที่ผิวเผินให้ลึกซึ้งขึ้นได้ ผู้คนจะหลงรักการคุยกับเรา
5 เทคนิคที่จะช่วยให้คุยสนุกขึ้น
1. เลิกตอบคำถามด้วยคำว่า "ก็ดี" หรือ "เรื่อยๆ" (Stop saying "good")
จุดบอด: คำว่า "ก็ดี" (Good) คือ ทางตันของบทสนทนา เพราะมันไม่ได้ให้อะไรกับคู่สนทนาเพื่อไปต่อ และ สุดท้ายการคุยก็จะจบลงแบบแกนๆ
วิธีแก้ (ทิ้งปม - Loose Thread): ให้ตอบโดยใส่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ลงไป เพื่อให้เขา "หยิบ" ไปถามต่อได้
ตัวอย่าง:
แทนที่จะบอกว่า: "สบายดี" ให้เปลี่ยนเป็น "ก็ดีครับ แต่นอนไปแค่ 4 ชั่วโมง แถมอัดกาแฟไปซะเยอะเลย" (เขาจะถามต่อได้ว่า ทำไมถึงนอนน้อย?)
เมื่อถูกถามเรื่องงาน: แทนที่จะบอกแค่ว่า "ทำงานเซลส์" ลองเปลี่ยนเป็น "ทำเซลส์ครับ พูดง่ายๆ คือ เป็นงานที่ได้เงินจากการโดนคนปฏิเสธวันละ 40 ครั้ง" (กระตุ้นให้อยากรู้ว่ารับมือยังไง)
2. ตามรอยประกายความสนใจของอีกฝ่าย (Follow the spark)
จุดบอด (Conversational Narcissism): เวลาคุยกัน หลายคนมักเผลอแย่งซีน เช่น พอเขาบอกว่า "เพิ่งไปอิตาลีมา" เราก็มักจะสวนทันทีว่า "โห ฉันก็เพิ่งไปมาเหมือนกัน ตอนนั้นไปเมือง..." กลายเป็นว่าเราดึงเรื่องกลับมาที่ตัวเองเฉยเลย
วิธีแก้: งานวิจัยจากฮาร์วาร์ดพบว่า คนที่ "ตั้งคำถามต่อเนื่อง (Follow-up questions)" จะเป็นที่ชื่นชอบมากที่สุด
สิ่งที่เราต้องทำ คือ สังเกต "ประกาย (Spark)" ในตัวเขา เช่น ตอนที่เขาพูดเร็วขึ้น ยิ้มกว้างขึ้น หรือแววตาเปลี่ยนไปเมื่อพูดถึงเรื่องไหน ให้เจาะลึกลงไปที่เรื่องนั้น
กฎเหล็ก: เลิกพยายามทำตัวให้น่าสนใจ (Stop trying to be interesting) แต่จงเป็นคนที่สนใจคนอื่นอย่างแท้จริง (Start trying to be interested)
3. ลองใช้วิธี "เดา" แทนการ "ถาม" (Guess, don't ask)
จุดบอด: การถามคำถามตรงๆ ติดต่อกัน (เช่น โตที่ไหน? มีลูกกี่คน? ทำงานอะไร?) จะทำให้บรรยากาศตึงเครียดเหมือนกำลังถูกสัมภาษณ์งาน
วิธีแก้: ลองเปลี่ยนมาเป็นการ "ตั้งข้อสันนิษฐาน" แบบสนุกๆ แทน
ตัวอย่าง:
แทนที่จะถามว่า "คุณเป็นคนที่ไหน?" ลองเดาว่า "ขอเดานะ คุณไม่ใช่คนที่นี่ใช่ไหม สำเนียงหรือบุคลิกคุณดูเหมือนคนภาค...เลย"
ทำไมถึงเวิร์ก: ถึงแม้ว่าเราจะเดาผิดก็ยิ่งดี! เพราะธรรมชาติของคนชอบแก้ไขให้ถูกต้อง เขาจะหัวเราะแล้วบอกว่า "เปล่าเลย ฉันคนกรุงเทพฯ ตั้งแต่เกิด" ซึ่งการเดาจะทำให้บทสนทนามีชีวิตชีวา และมักจะได้ "เรื่องเล่า" กลับมาเสมอ
4. กล้าที่จะเปิดใจก่อน (Go first)
จุดบอด: ทุกคนรอให้อีกฝ่ายเปิดประเด็นลึกซึ้งก่อน เพราะกลัวหน้าแตก
วิธีแก้: เราต้องเป็นผู้นำในการก้าวลงไปลึกกว่าเดิม "เพียง 1 ระดับ" (ไม่ต้องถึงขั้นเล่าปมชีวิตวัยเด็ก)
ตัวอย่าง:
หากอยู่ในงานสังสรรค์ที่น่าอึดอัด ให้พูดสิ่งที่เป็นความจริงในใจ (Call out the elephant in the room)
เช่น "เอาจริงๆ นะ ผมไม่ค่อยชินกับงานแบบนี้เลย ไม่รู้ต้องทำตัวยังไงใน 10 นาทีแรก"
ทำไมถึงเวิร์ก: ความเปราะบางเล็กๆ น้อยๆ ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่มันคือ "การอนุญาต" ให้อีกฝ่ายได้แสดงความรู้สึกจริงๆ ออกมา เขาจะรีบตอบว่า "โห นึกว่าเป็นอยู่คนเดียว!" และพวกเราจะเปลี่ยนจากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนที่แชร์ความลับร่วมกันในพริบตา
5. จบการสนทนาในจุดที่พีคที่สุด (Leave on a high)
จุดบอด: งานวิจัยพบว่า มีการสนทนาเพียง 2% เท่านั้นที่จบลงในตอนที่ทั้งสองฝ่ายอยากจบจริงๆ นอกนั้น คือ การปล่อยให้บทยืดเยื้อจนกร่อยและตายจากไปอย่างช้าๆ ซึ่งมันจะทิ้งความทรงจำที่น่าเบื่อไว้
วิธีแก้: จงขอตัวลุกออกไปตอนที่ "กำลังสนุกที่สุด" หรือเพิ่งได้หัวเราะกันดังๆ
ตัวอย่าง:
"ผมต้องขอตัวไปทักทายคนทางนู้นก่อน แต่โอกาสหน้า คุณต้องเล่าเรื่องการแข่งซอฟต์บอลตอนจบให้ผมฟังด้วยนะ!"
ทำไมถึงเวิร์ก: มัน คือ การใช้หลักการเดียวกับซีรีส์ที่ตัดจบตอน (Cliffhanger) ในจังหวะลุ้นที่สุด การทำแบบนี้จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกประทับใจ รู้สึกว่าคุยกับเราแล้วสนุกจัง และตั้งตารอที่จะได้สานต่อบทสนทนากับเราในครั้งต่อไป
บทสรุป
อย่าลืมว่า ทุกคนที่มีความหมายในชีวิตเรา ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสนิทที่สุด คู่ชีวิต หรือลูกค้ารายใหญ่ที่สุด ต่างก็เคยเป็น "คนแปลกหน้า" มาก่อนทั้งสิ้น
ในครั้งหน้าที่บรรยากาศเริ่มเงียบ ให้มองว่านั่น คือ สัญญาณไฟเขียวให้เรา "เจาะลึกลงไปอีกนิด" การเป็นคนเริ่มเปิดใจก่อน จะช่วยเปลี่ยนช่วงเวลาที่น่าเบื่อ ให้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่อาจเปลี่ยนชีวิตเราได้